İçeriğe atla
Hikâye arşivi
Sylvia Collins portresi

Karakter hikâyesi

Sylvia Collins

Çiftliğin gündelik yaşamından gelen bir dost

Karakter dosyası

Karakter hikâyesi

Sylvia Collins, 13 Nisan 2002'de Kansas'ın Emporia kentinde doğdu. Çocukluğu, ailesinin vardiyalarına göre değişen yemek saatleriyle geçti. Annesi bir çamaşırhanede çalışıyor, babası depo ve yükleme işlerinden geçimini sağlıyordu. Bazı akşamlar üçü aynı sofraya oturabiliyor, bazılarında masada üzeri kapatılmış tek bir tabak kalıyordu. Evlerinde büyük felaketler yaşanmadı; fakat bir şeyin alınması, bir yere gidilmesi ya da bir günün birlikte geçirilmesi çoğu zaman önceden hesap yapmayı gerektiriyordu. Sylvia, insanların birbirlerini sevseler de her zaman yan yana bulunamayacağını o evde öğrendi.

Annesi işten geldiğinde çayını nasıl içiyorsa öyle hazırlamayı, babasının yorgunken konuşmak istemediğini yüzünden anlamayı alışkanlık hâline getirdi. Bu dikkati zamanla insanların kendisinden istemediği işleri de üstlenmesine dönüştü. Birinin sıkıntılı olduğunu gördüğünde önce yardım teklif eder, kendi işini daha sonra halledebileceğini düşünürdü. Karşılığında teşekkür edilmesi hoşuna gidiyordu; bunu beklediğini söylemektense utanıyordu. Yardımı fark edilmediğinde kırılır, yine de kendisine ne olduğunu soranlara çoğunlukla bir şey olmadığını söylerdi.

Okulda kalabalığın ortasında konuşan öğrencilerden değildi. Grup çalışmalarında eksik malzemeyi getiren, herkes dağıldıktan sonra masayı toparlayan kişi olması daha kolaydı. Yakından tanımayanlar onu çekingen sanırdı. Oysa güvendiği insanların yanında kuru bir mizahı vardı. Bir arkadaşının aynı hikâyeyi her anlatışında değişen ayrıntıyı yakalar, tek bir soruyla masadakileri güldürebilirdi. İlgi odağı olmak istemiyordu ama söylediğinin duyulmasını önemsiyordu. Sözü kesildiğinde yeniden araya girmek yerine susması, bazen aslında katılmadığı bir fikri kabul etmiş gibi görünmesine neden olurdu.

Gençliğinde kendine ayırdığı küçük zevkleri vardı. İkinci el dükkânlarında eski kupalara, desenli gömleklere ve kullanılmış kitapların arasından çıkan notlara bakmayı severdi. Çoğunu satın almadan bırakır, bazen de ihtiyacı olmayan bir şeye parasını verip eve döndüğünde kendine kızardı. Country şarkılarını dinlerdi; sesinin iyi olmadığını düşündüğü için başkalarının yanında söylemez, yalnızken sözlere eşlik ederdi. Mutfak masasındaki iskambil oyunlarında ise sakinliği kolayca bozulurdu. Kaybettiğinde oyunu bırakmaz, bir el daha oynanması için ilk teklifi kendisi yapardı.

Lise yıllarında okuldan arta kalan zamanlarda küçük işletmelerde dönemsel işler buldu. Bir lokantada masaları topladı, bir dükkânda rafları düzenledi, yoğun günlerde depodan malzeme taşıdı. Müşterilerin her isteğine hemen cevap vermenin iyi çalışan olmak anlamına geldiğini sanıyordu. Bir keresinde kendi vardiyasının ardından bir iş arkadaşının yerini doldurmayı kabul etti; ertesi gün başka bir yerde söz verdiği işe geç kaldı. Mazeretini anlatırken karşısındaki kişinin onun iyi niyetinden çok boş kalan işine baktığını gördü. Kaybettiği birkaç saatlik ücret kadar, güvenilir olduğunu düşündüğü yerde güven sarsması da canını sıktı.

2020'de liseyi bitirdiğinde üniversiteye gitmek için belirlenmiş bir planı yoktu. Hangi alanda okumak istediğini bilmiyor, sırf herkes bir cevap bekliyor diye bir bölüm seçmek istemiyordu. Düzenli çalışıp biraz para ayırmayı tercih etti. Bu karar ailesiyle kavga ederek aldığı bir karar değildi. Annesi onun daha rahat bir işe girmesini, babasıysa en azından çalışma saatleri belli bir yerde tutunmasını istiyordu. Sylvia onların kaygısını anlıyordu; yine de hayatının sürekli bir sonraki vardiyanın haberini bekleyerek geçmesini istemediğini henüz düzgün anlatamıyordu.

2021 yazında, on dokuz yaşındayken Wiggins Ranch'te günlük işlere yardımcı olacak birine ihtiyaç olduğunu duydu. Bir çiftlikte uzun süre çalışmamıştı. Düzenli bir işin, birbirinden kopuk kısa işlerden daha iyi olabileceğini düşünerek görüşmeye gitti. Jacob Wiggins'e hayvanlar hakkında bilmediği şeyleri biliyormuş gibi anlatmadı. Servis, raf ve stok işlerinde deneyimi olduğunu, gösterilen işi öğrenebileceğini söyledi. Çalışma imkânı verilince ilk amacı kendisini vazgeçilmez yapmak değil, aynı yerde birkaç ay boyunca tutunabildiğini görmekti.

Çiftlikteki ilk günlerinde arazinin büyüklüğü onu şaşırttı. Birbirine benzeyen kapılar, farklı işlerde kullanılan depolar ve herkesin kısaltarak söylediği yer adları arasında yönünü karıştırdı. Bir gün kendisine tarif edilen depoya gitmeye çalışırken yanlış ahırın önünde bekledi. Travis Morgan onu orada bulup doğru yolu gösterdi. Sylvia, ne kadar zamandır yanlış yerde olduğunu söylemek istemedi; Travis de bunun üzerinde durmadı. Sonraki günlerde karşılaştıklarında önce işlerden, ardından akşam neler yapılacağından konuşmaya başladılar. Tanışmaları gösterişli değildi. Birbirlerini yeniden görmek için özel bir sebep aramaları da gerekmedi.

Sylvia depo raflarının düzenlenmesi, günlük malzemelerin sayılması, çalışma alanlarının hazırlanması ve mutfaktaki işlerle ilgilendi. İlk haftalarda eşyanın nereye konacağını öğrenmek bile zaman aldı. Daha düzenli görünsün diye yerini değiştirdiği bir kutuyu ustalar bulamayınca, kendisine mantıklı gelen düzenin başkasının işini zorlaştırabileceğini anladı. Sonrasında bir şeyi taşımadan önce onu kullanan kişiye sormaya başladı. Hayvanlarla ilgili görevlerde de aynı temkini gösterdi. Bir hayvanın yemini taşımakla ne kadar yem verilmesi gerektiğine karar vermenin aynı şey olmadığını biliyordu.

Yanında küçük bir defter taşımaya o dönemde başladı. Eksik malzemeleri, alınacakları ve kendisine söylenen saatleri yazıyordu. Defter bütün çiftliğin kayıtlarını içermiyordu; kendi işini unutmamak için tuttuğu kısa notlardan ibaretti. Bazen bir satırın yanına fazla önemliymiş gibi üç çizgi çeker, ertesi gün o malzemenin hâlâ gelmediğini görünce sinirlenirdi. İnsanların söyleneni hatırlamamasına kızarken, hangi işi ne zaman yapacaklarını kendisinin belirleyemeyeceğini kabullenmekte zorlanıyordu.

2022'de yoğun bir teslimat gününde bu düzen de hata yapmasını engellemedi. Travis'le ilgilendikleri bir malzeme tesliminde Sylvia, beklediği kutuların tamamının geldiğini varsayıp sayımı sona bıraktı. Gelen kutular eksiklik fark edilmeden depoya yerleştirildi; ertesi sabah ihtiyaç duyulan bazı malzemeler bulunamayınca yeniden telefon açmaları ve teslimatı tamamlatmaları gerekti. Sylvia, yanlışını ilk anda açıkça söylemek yerine eksik kutuyu kendisinin bulacağını düşündü ve zaman kaybetti. Sonunda atladığı sayımı kabul etti. Travis'le bir daha yalnızca teslimat kâğıdına bakarak işin tamamlandığını varsaymamaya başladılar. Sylvia için zor olan saymayı öğrenmek değil, hatanın kendisinden çıktığını gecikmeden söylemekti.

Travis'le yakınlıkları bu tür küçük işlerin, beklemelerin ve sohbetlerin içinde gelişti. Onun yol hikâyelerini dinlemeyi severdi; fakat aynı arızalı kamyonun her anlatışta biraz daha uzak bir yerde kalmasına takılmadan duramazdı. Travis konuşurken Sylvia'nın gerçekten dinlediğini, birkaç gün sonra soracağı sorudan anlardı. Sylvia da sessiz kaldığında hemen bir açıklama vermek zorunda bırakılmadığı bu arkadaşlıkta rahatladı. Birlikte oturduklarında her boşluğu konuşarak doldurmaları gerekmiyordu. Yine de Sylvia onun her fikrine katılmazdı. Bir planın “bir şekilde hallolacağını” duymak, çoğu zaman kendisini rahatlatmak yerine daha fazla soru sormasına yol açardı.

Wiggins evinde herkesle aynı yakınlığı kurmadı. Jacob'ın doğrudan konuşması, özellikle ilk zamanlarında, hata yaptığını düşündüğünde kendisini toparlamasını zorlaştırıyordu. Colt'un aceleyle söylediği bir işi önceki işini bırakıp yapmaya kalkar, sonra yarım bıraktıklarını tamamlamak için geç saate kadar uğraşırdı. Zaman içinde yeni bir görev geldiğinde elindeki işi söyleyip hangisinin önce yapılacağını sormaya başladı. Wyatt'ı ise daha çok hesapların başında görüyordu. Ailenin büyük kararlarına dahil değildi; kendisine teslim edilen malzemeler ve verilen görevler üzerinden işletmenin bir bölümünü tanıyordu.

Wyatt'la 2023 yazında mutfak masasında oynadıkları bir iskambil oyunu da aklında kalmıştı. Wyatt bir süre iş konuşmuş, kartlar dağıtılınca nihayet hesap kâğıtlarını kenara koymuştu. Sylvia son eli kazanınca onun hesaplarının o akşam pek işe yaramadığını söyledi. Wyatt gülümseyip yalnızca, 'Bunu deftere yazma,' dedi. Sylvia onun yanında ilk zamanlardaki kadar resmî davranmadığını o akşam fark etti; yine de aralarında Travis'le kurduğu türden bir yakınlık yoktu.

Çiftlik, ailesiyle bağının yerine geçmedi. Emporia'daki evini fırsat buldukça ziyaret etti, yoğun dönemlerde telefonla konuştu. Annesi sesinden yorgun olduğunu anlayınca Sylvia bazen işi olduğundan kolay anlatırdı. Evin kapısının kendisine açık olduğunu bilmek güven veriyordu; fakat her zorlandığında oraya dönmenin, kendi kararını yarıda bırakmak gibi görülmesinden korkuyordu. Bu korkuyu çoğu zaman ailesi söylememişti. Sylvia, başkalarının kendisinden ne beklediğine dair bazı hükümleri kendi kendine veriyordu.

2022 yılının son günlerinde Samantha Lawrance çiftliğe geldiğinde Sylvia, onun karşısında iki yıl önceki hâlinden daha rahat durabiliyordu. Yeni arkadaşına depoyu, mutfağı ve günlük işlerin sırasını gösterdi. Samantha'nın düşündüğünü doğrudan söylemesi ilk başta onu şaşırttı. Sylvia bir soruyu sormak için uygun anı beklerken Samantha çoktan sormuş oluyordu. İkisi aynı işi yaparken bazen bu fark yüzünden zorlandılar. Birinin hemen konuşmak istediği meseleyi diğeri bir süre kendi içinde tartmayı tercih ediyordu.

2023 boyunca mesai sonrası birlikte geçirdikleri zaman arttı. Samantha çizimlerini gösterdiğinde Sylvia, yalnızca güzel olduklarını söylemekle kalmayıp resimdeki küçük ayrıntıları soruyordu. Bazen mutfakta yeni bir şey deniyor, fazla tuzlu çıkan yemeği başka malzemeyle kurtarmaya çalışırken daha da kötü hâle getiriyorlardı. Sylvia'nın ikinci el eşyalara merakı ile Samantha'nın çizim ilgisi, iş konuşmadan vakit geçirebildikleri akşamlar yaratıyordu. Bir fincanın rengine veya bir çizimdeki elin duruşuna uzun uzun takılabiliyorlardı. Arkadaşlıkları yalnızca birbirlerinin sorunlarını dinlemekten ibaret değildi.

Sylvia'nın takip ettiği sporlar arasında Amerikan futbolu da vardı; NFL'de Kansas City Chiefs'i tutardı. Maç sırasında gündelik işlerdeki kadar çekingen değildi. Travis'in erken zafer ilanlarına itiraz eder, Samantha'yla tartışmalı bir pozisyonun tekrarını beklerdi. Bazen gürültülü bir bar yerine ortak yaşam alanındaki televizyonu seçmesi oyuna ilgisizliğinden değil, maçı duymak istemesindendi. Chiefs akşamları, çiftlikte yalnız iş yetiştiren biri olarak değil, kendi fikri ve keyfi olan bir arkadaş olarak daha rahat yer bulduğu zamanlardı.

Yakınlaşmaları hiç tartışmadıkları anlamına gelmedi. 2024'te bir akşam Sylvia'nın neden ortak bir geziye katılmadığı sorulduğunda Samantha, arkadaşının yorulduğunu düşünerek onun adına açıklama yaptı. Sylvia asıl sebebini konuşmaya hazır değildi; o hafta parasını başka bir ihtiyaca ayırmıştı ve bunu herkesin önünde anlatmak istemiyordu. O an susup daha sonra Samantha'ya kendisi adına cevap verilmesinden rahatsız olduğunu söyledi. Samantha'nın niyeti onu zor durumda bırakmak değildi. Buna rağmen ikisi, birbirini korumakla birinin yerine konuşmak arasındaki fark üzerine ilk kez açıkça konuştular. Sonraki zamanlarda birinin sessizliği diğerinin cevap vermesi için otomatik bir işaret olmadı.

Sylvia'nın kusuru yalnızca fazla iş üstlenmek değildi. Kendi tercih ettiği yol daha düzenli görünüyorsa herkesin o yolu seçmesini bekleyebiliyordu. Samantha bir işi farklı sırayla yaptığında arkasından düzeltmeye giriştiği, sonra bunun yardım olarak görülmediğine şaşırdığı oldu. Kırıldığı zaman konuşmayı kısaltır, karşısındaki kişinin nedenini kendiliğinden anlamasını isterdi. Birkaç gün sonra meseleyi açtığında diğerinin aynı olayı çoktan unuttuğunu görmek onu daha da kızdırırdı. Bunu yapmasının haksızlık olduğunu fark ettiği zamanlar vardı; fark etmesi alışkanlığı hemen bırakabildiği anlamına gelmiyordu.

Dışarıdan sakin görünen hayatında kendisine ait istekler de birikiyordu. Bir gün küçük bir kahve ve kahvaltı yerinin nasıl işletildiğini öğrenmek hoşuna giderdi. Müşterilerin yüzlerini hatırlamak, masalara seçtiği kupaları koymak ve günlük bir düzen kurmak fikrini seviyordu. Buna karşılık uzun saatler çalışma, para kaybetme ve sürekli insanlarla uğraşma tarafını düşününce hevesi azalıyordu. Henüz sermayesi, işletmecilik bilgisi veya verilmiş bir kararı yoktu. Bu düşünceyi herkese anlattığı büyük bir plan yerine, arada defterin arka sayfasına yazıp sonra üzerini çizdiği bir ihtimal olarak sakladı.

2026'nın başlarında çiftliğin sıkıntılarını kendi işlerinin içinde görmeye başladı. Bitmeden yenilenen bazı malzemeler artık sonuna kadar kullanılacak, bozulan eşyanın yerine yenisi hemen alınmayacaktı. Teslimatların gecikmesi, alışveriş listelerinin küçülmesi ve insanların daha çabuk gerilmesi günlük hayatın parçası oldu. Sylvia sorunların boyutunu hesaplayabilecek durumda değildi. Hangi paranın nereden geldiğini, alacaklılarla neler konuşulduğunu veya ailenin hangi anlaşmaları yaptığını bilmiyordu. Eksilen bir siparişten herkesin sakladığı sırrı çıkaramıyordu; yalnızca çalıştığı yerde daha az imkân kaldığını görüyordu.

Samantha'yla birlikte mutfaktaki düzeni sürdürmeye çalıştılar. Sylvia bazen yardımı istenmeden başkasının işine koşuyor, sonra kendi işine yetişemediğinde eskiden yaptığı gibi susuyordu. Böyle günlerde Samantha'ya veya Travis'e gereğinden kısa cevaplar verdiği oldu. Sonrasında özür dilemesi gerekiyordu. Çiftliğin zor durumda olması, oradaki herkesin her gün birbirine karşı anlayışlı davranmasını sağlamıyordu. Yine de birlikte yemek yedikleri ve yapılan küçük bir şakaya gülebildikleri akşamlar devam etti.

Wyatt 2026 Ağustos ayının son haftasında Los Santos'a gittiğinde Sylvia onun çiftliğin mali sorunlarına çözüm aradığını biliyordu. Başlangıçtaki haberlerin ardından kendisine ulaşılamaması, işyerindeki belirsizliğe başka bir kaygı ekledi. Sylvia'nın ona ulaşabileceği gizli bir bağlantısı veya ne olduğunu açıklayacak bir bilgisi yoktu. Colt'un ve diğerlerinin cevap aradığını görüyor, kendi kendine kurduğu ihtimalleri gerçekmiş gibi başkalarına anlatmamaya çalışıyordu.

Ekim 2026'nın başında ticari faaliyetler sona erdiğinde Sylvia'nın önünde ailesinin evine dönme seçeneği vardı. Annesi telefonda bunu açıkça söyledi. Sylvia teklifin bir suçlama olmadığını biliyordu; yine de eşyalarını toplayıp Emporia'ya dönmeyi düşündüğünde kendisini yıllar önce bıraktığı kısa işlerin arasında görüyordu. Çiftlikte kazandığı deneyimin başka bir yerde de işe yarayıp yaramayacağını denemek istiyordu. Samantha ve Travis'le gitme kararında dostluklarının payı büyüktü. Fakat yalnızca onları yalnız bırakmamak için yola çıkarsa, işler kötü gittiğinde kendi kararının sorumluluğunu da onlara yükleyeceğini hissediyordu.

Bu yüzden ayrılmadan önce ailesiyle yeniden konuştu. Bir süre Montana'da geçici iş arayacağını, sonra Los Santos'a devam etme ihtimalleri olduğunu anlattı. Ne kadar kazanacağını ya da ne zaman düzen kuracağını bilmiyordu. Her şeyin hazır olduğunu söylemedi. Ailesinin endişesi geçmedi; aralarındaki bağ da kopmadı. Sylvia yanına iş kıyafetlerini, defterini ve kendi seçtiği birkaç küçük eşyayı aldı. Çiftlikten ayrılırken Jacob'ın ana evde kaldığını, Colt, Cassidy ve Russell'ın da bir süre daha yanında bulunacağını biliyordu. Kendi yolculukları onların takvimine bağlı değildi.

Travis, Sylvia ve Samantha Kansas'tan Montana'ya birlikte geçti. Sylvia orada servis, temizlik ve depo işlerini sordu; daha önce yaptığı işleri anlatırken çiftlikte hiç üstlenmediği bir yetkiyi kendisine eklemedi. Kısa işler bulabildiği günler oldu, başvurduğu yerden geri dönmesini bekledikleri günler de. Yorgunken kendisine gösterilen bir işi hemen anlayamadığında yeniden sormaktan çekindiği hâlâ oluyordu. Kansas'taki tanıdık yüzlerin yerini baştan tanışması gereken insanlar almıştı.

Montana'daki bu kısa dönemde bir iş görüşmesinde çalışma saatleri ile ödemenin ne zaman yapılacağı açıkça söylenmedi. Sylvia önce fırsatı kaçırmamak için kabul etmeyi düşündü. Sonra soru sormaya devam etti; aldığı cevaplar değişmeyince o işi üstlenmedi. O gün para kazanamadı ve akşam kararını yeniden sorguladı. Yine de bir işe sırf kendisine teklif edildiği için evet dememiş olması onun için yeniydi. Samantha'ya ve Travis'e bunu anlatırken kendisini cesur göstermeye çalışmadı. Yanlış karar vermiş olabileceğinden de korktuğunu söyledi.

Üçü birlikte harcadıkları parayı konuşmak zorunda kaldığında Sylvia kendi notlarını çıkardı. Defter, diğerlerinin parasını yönetmek için bir gerekçe değildi. Konaklama, yemek ve yol giderlerinden sonra ne kaldığını birlikte görmek istiyordu. Bir ara Travis'e, nereye gidileceğinin konuşulduğu kadar nerede kalınacağının da konuşulmasını istediğini açıkça söyledi. Samantha'nın da kendi fikrini söylemesiyle kararları tek kişinin planı olmaktan çıkarmaya çalıştılar. Her hesap doğru çıkmadı; bazı günler beklediklerinden fazla harcadılar.

Montana'da üç haftadan kısa kaldılar. Kapanışın üzerinden henüz bir ay geçmeden Los Santos'a doğru devam etmeye karar verdiklerinde ellerindeki para sınırlıydı. Sylvia daha büyük bir şehirde düzenli iş bulmanın mümkün olabileceğini düşünüyordu; bunun kolay olacağını bilmiyordu. İyi bir arkadaş olabilmek için her plana sessizce katılması gerekmediğini yol boyunca daha çok fark etti. Travis'e duyduğu yakınlık, Samantha'yla dostluğu ve kendi geleceği bazen aynı yöne işaret ediyordu, bazen de hangisini önce düşündüğünü anlamasını zorlaştırıyordu.

Los Santos'a ilk gelişinde Sylvia'nın kendisini bekleyen bir işi veya ayarlanmış bir evi yoktu. Önce güvenilir bir çalışma düzeni ve karşılayabileceği bir kalacak yer bulmak istiyordu. Kansas'taki ailesini aramayı, Samantha'yla işten sonra konuşmayı ve Travis'in bir yol hikâyesindeki eksik ayrıntıyı sormayı sürdürebileceği bir hayat hayal ediyordu. İleride küçük bir işletmede daha çok sorumluluk alabilir, kahvaltı yeri fikrinden vazgeçebilir veya bütünüyle başka bir işe yönelebilirdi. Bunların hiçbirine henüz karar vermemişti.

Sylvia Collins'in sakinliği hâlâ ilk fark edilen yanıydı. Yakından tanındığında ise yaptığı işin görülmesini isteyen, küçük zevklerine para ayırırken suçluluk duyan, kaybettiği oyunu yeniden oynamakta ısrar eden ve kırıldığında söylemesi gereken cümleyi geciktiren biriydi. Yeni şehirde herkesi memnun edebileceğini düşünmek istemiyordu. Yine de birinin yardıma ihtiyacı olduğunu gördüğünde kendi işini bırakıp bırakmayacağını, ancak o an geldiğinde bilecekti.